|
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΝΕΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΑΙΜΟΔΟΤΩΝ
ΚΑΡΠΑΘΟΣ 12 – 15 /03/2009
ΟΜΙΛΙΑ 14/03/2009 ΔΙΑΦΑΝΙ ΚΑΡΠΑΘΟΥ
(ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ)
Σεβασμιότατε, Αγαπητοί συγχωριανοί, Φίλες και φίλοι, νέοι εθελοντές αιμοδότες, καλώς ορίσατε στην ιδιαίτερή μου πατρίδα .
Αισθάνομαι ότι είμαι πολύ τυχερός που γεννήθηκα και μεγάλωσα στην τραχεία και δύσβατη αυτή γωνιά της ελληνικής υπαίθρου, την Όλυμπο της Καρπάθου.
Νοιώθω ακόμη πιο τυχερός που πρόλαβα στη παιδική μου ηλικία, να σπείρω και να θερίσω, να αλωνέψω και να ξαχερίσω, να θειαφίσω και να λυχνίσω, να τριγίσω και να πατήσω τα σταφύλια, να πιώ τον γλυκό μούστο και να μεθύσω, να παίξω πόκα τα Χριστούγεννα, με αγνά γεροντάκια που με τα ροζιασμένα χέρια τους μετρούσαν ένα – ένα τα φουντούκια, να φυσήξω με το φυσερό στο χαρκιαείο για να φτιάξουμε τα αξινορεία, ν αλέσω χόντρο στο χερόμυλο, να κουβαλήσω νερό με το στάμνο και να ξεδιψάσω πίνοντας από τ ασκούλι.
Να γευτώ λιασμένες σάρπες , να πιάσω ολοζώντανες πέρδικες με τις πλάκες , σκάρους με την απόχη και καούρους με το βρούλο, να μαζέψω κολόνια για προσάναμμα, να ξωμείνω σε μετόχια και να πλαγιάσω σε κοιμητέα από αστιές, να σαμαρώσω και να κουβαλήσω κημαρές για τα θλουμάρια, να παίξω φίτσο, αγιούτο , επιητή και να κάνω ζαβολιές με τη σφεντόνα μου.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα ακόμη έχω βιώσει σ αυτό το τόπο, που σήμερα μπορεί να τα δει κάποιος , μόνο στο μυαλό αρκετών τυχερών σαν και μένα, σε μερικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, και σε ελάχιστους αποκρεάτους , σκουριασμένα απομεινάρια .
Αυτό το συνέδριο είναι ένα συνταρακτικό γεγονός για τους λίγους μόνιμους κατοίκους που συνεχίζουν να φυλούν Θερμοπύλες και μια μοναδική ευκαιρία για όλους σας να γνωρίσετε έστω και για λίγες ώρες τον ευλογημένο ετούτο τόπο που ακόμη αντιστέκεται , όχι μόνο στα μανιασμένα χειμωνιάτικα κύματα, στην απομόνωση και στην εγκατάλειψη αλλά και στις κοσμογονικές προκλήσεις της εποχής μας.
Η πρώτη μου σοβαρή επαφή με το αίμα ήταν σε ηλικία 5 ετών περίπου, όταν μια πλάνια σ ένα ξυλουργείο κάτω από την Αγία Βαρβάρα , έκοψε τα δάχτυλα ενός συγχωριανού μου.
Θυμάμαι μόλις ήρθε ο γιατρός και έλεγε ότι κινδυνεύει η ζωή του, επειδή έχασε πολύ αίμα , αναστατωμένος πετάχτηκα και είπα αυθόρμητα :
Γιατρέ να πάω στης Ιουλίας να φέρω;
(Η Ιουλία διατηρούσε ένα μαγαζάκι κοντά στο πλατύ 3Χ3 περίπου και πουλούσε από σοκολάτες , μέχρι ζυμαρικά και από πετρέλαιο για τις λάμπες που μας συντρόφευαν τις σκοτεινές νύχτες, μέχρι τσιγάρα αγκινάρα χύμα .
Μετά ακολούθησε η απώλεια του πιο καλού μου φίλου, του Νικόλα, όταν στη προσπάθειά του να κατασκευάσει κάποια αυτοσχέδια κροτίδα, σύμφωνα με το έθιμο του Πάσχα, κάποιος λάθος χειρισμός , προκάλεσε πρόωρη έκρηξη και κύλισε όλο το αίμα του και ο ίδιος έφυγε σε μακρινό ταξίδι χωρίς επιστροφή.
Ήταν τόσο αγαπητός σε όλους αλλά δεν πρόλαβε κανένας να αιμοδοτήσει για να σωθεί.
Τα παραπάνω και πολλά άλλα με έκαναν όταν έφυγα από την Όλυμπο και άκουγα κάποιον να εκλιπαρεί για αίμα , να τρέχω χωρίς δεύτερη σκέψη.
Φυσικά η κάρτα του εθελοντή αιμοδότη , ήταν άγνωστη λέξη.
Χρειάστηκα λίγο χρόνο για καταλάβω ότι πάρα πολλοί συνάνθρωποί μας σε καθημερινή βάση χρειάζονται αίμα αλλά δεν έχουν κάποιον δικό τους άνθρωπο να μεριμνήσει.
Τότε πήρα την απόφαση να γίνω εθελοντής , δηλαδή να αιμοδοτώ σε τακτά χρονικά διαστήματα, χωρίς να μου το ζητήσει κανένας..
Να βοηθώ κάποιον που δεν γνωρίζω, προσφέροντάς του το πιο πολύτιμο αγαθό, που δεν υπάρχει στα ράφια των μεγάλων πολυεθνικών καταστημάτων, ούτε μπορεί να παρασκευαστεί και στο πιο σύγχρονο και ακριβοπληρωμένο εργαστήριο.
Μπορεί να βρεθεί ΜΟΝΟ μέσα στις φλέβες των συνανθρώπων μας..
Εκείνη τη περίοδο γνώρισα τον αγαπητό φίλο Μιχάλη Χαρτοφύλη.
Τον ιδρυτή, τον ακούραστο εργάτη , τον πρωτοπόρο , το παράδειγμα προς μίμηση.
Αρκετά χρόνια αντιστεκόμαστε μαζί , προσπαθώντας να δίνουμε λύση σε κάθε πρόβλημα που συναντούσαμε, ακόμη και με προσωπικές συγκρούσεις. ..
Ζήσαμε και καλές στιγμές αλλά οι δυσάρεστες ήταν περισσότερες.
Το αποκορύφωμα δε, ήταν πριν μερικά χρόνια , όταν αναγκαστήκαμε να προσφύγουμε στον κ. Εισαγγελέα γιατί λόγω έλλειψης σπάνιας ομάδας αίματος , κινδύνεψε να χαθεί μια ανθρώπινη ζωή .
Το τραγικό λάθος των υπευθύνων ήταν ότι δεν μας ενημέρωσαν .
Και εμείς είχαμε διαθέσιμο αιμοδότη με την συγκεκριμένη ομάδα που κατά σύμπτωση ήταν Καρπάθιος, έτοιμο να ταξιδέψει αεροπορικώς, με πληρωμένα όλα του τα έξοδα από το σύλλογό μας.
Όπως καταλάβατε σε τέτοια σοβαρά θέματα δεν βάζουμε νερό στο κρασί μας.
Πριν λίγο καιρό όμως ο φίλος ο Μιχάλης δεν άντεξε το σκληρό πρόγραμμα και τις αυξημένες απαιτήσεις και παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου του συλλόγου .
Έτσι αφού μεσολάβησε μια μικρή μεταβατική περίοδος , μετά από μεγάλες πιέσεις και για το καλό του αιμοδοτικού κινήματος αποδέχτηκα να τον αντικαταστήσω και να προσπαθήσω όσο μπορώ.
Ξέρω ότι οι δυσκολίες και οι ευθύνες είναι πάρα πολλές και ότι κάθε μέρα πρέπει να ξεπερνάς τον εαυτό σου.
Γνωρίζω επίσης ότι ο ίδιος, το υπόλοιπο συμβούλιο και όχι μόνο, θα είναι συμπαραστάτες στη κοινή προσπάθεια. (έτσι δεν είναι φίλε Παναγιώτη Πατέρα;.)
Υπήρξαν πολλές φορές στην αιμοδοτική μου καριέρα που αισθάνθηκα ανόητος .
Μία ήταν όταν με ειδοποίησε κάποιος χωριανός μου ότι πρέπει να κάνει ένας συγγενής του εγχείρηση και ενώ όπως με διαβεβαίωσε, έδωσαν αίμα όλοι από την οικογένειά του , τουλάχιστον 20 άτομα (παιδιά και εγγόνια ) δεν έφτασαν και ήθελαν κι άλλες μονάδες. Γι αυτό άλλωστε απευθύνθηκε κα σε μένα.
Όταν λοιπόν ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα και πήγα στο τμήμα αιμοδοσίας να δώσω αίμα, η προϊσταμένη που με γνώριζε πολύ καλά , αλλά ήξερε και την υπόθεση του συγκεκριμένου ασθενή, μου είπε :
Καλά δεν ντρέπονται να μην έχει δώσει κανένας τους ούτε μία φιάλη και να περιμένουν από σένα που έτσι κι αλλιώς είσαι εθελοντής και έρχεσαι μόνος σου; Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι για την περίπτωση ήταν αρκετές δύο μονάδες.
Σε άλλη περίπτωση ένοιωσα την αχαριστία και σαν παράδειγμα αναφέρω την περίπτωση στενού συγγενικού μου προσώπου που αν και βρίσκεται στη ζωή λόγω της προθυμίας και της ανθρωπιάς κάποιων άλλων, αφού χρειάστηκε σε μια επέμβαση διψήφιο αριθμό μονάδων , προσπαθεί επίμονα να με αποτρέψει να είμαι αιμοδότης.
Υπάρχουν όμως και οι κακοήθης, οι διαβρωμένοι και οι επιπόλαιοι, … είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της συζύγου ενός καλού μου φίλου που όταν επέμενα να γίνει ο φίλος μου και σύζυγός της , εθελοντής αιμοδότης , δεν δίστασε να μου πει , ότι για να τον πιέζω τόσο πολύ σίγουρα έχω μεγάλο, οικονομικό όφελος.
Έτσι διαπίστωσα πόσο μικρός και άδειος από αισθήματα μπορεί να είναι ένας άνθρωπος.
Κάτι τέτοιες περιπτώσεις όμως μας κάνουν πιο δυνατούς και επίμονους.
Δίνουμε κουράγιο στους εαυτούς μας και τη μεγαλύτερη ικανοποίηση την νοιώθουμε, πίνοντας την πορτοκαλάδα μετά από κάθε αιμοδοσία.
Με απογειώνουν οι συζητήσεις που κάνω με τον γιό μου και με παρακαλεί να υπογράψω για να μπορέσει να γίνει αιμοδότης πριν τα 18 του.
Με τρελαίνει η δέσμευση της κόρης μου, ότι αν καταφέρει να εισαχθεί σε κάποια σχολή μετά το Λύκειο, στον πρώτο εξάμηνο κιόλας θα αναπτύξει τέτοια αιμοδοτική δράση, που θα την ζήλευαν πολλοί..
Εδώ πρέπει να τονίσω ότι είμαστε ίσως από τους λίγους συλλόγους που δεν επεμβαίνουμε και δεν εμπλεκόμεθα στην διαχείριση των μονάδων που με τις συνεχείς προσπάθειές μας συλλέγονται στο Νοσοκομείο.
Ακούω αρκετούς συλλόγους που οι ίδιοι κατευθύνουν και αποφασίζουν ποιοί ασθενείς θα χρησιμοποιήσουν το αίμα και ντρέπομαι.
Αυτό κύριοι είναι επιχείρηση δεν είναι εθελοντισμός .
Αυτοί δεν είναι σύλλογοι εθελοντών αιμοδοτών αλλά επιτήδειοι που καπηλεύονται την ευαισθησία και την προθυμία των εθελοντών .
Παίζουν με την ζωή του συνανθρώπου μας που κινδυνεύει και την αγωνία της οικογένειάς του, που εκλιπαρεί.
Ποιος μπορεί να αποκλείσει ότι μπορεί να ζητούν και ανταλλάγματα;
Προτάσεις που έχω να κάνω στο συνέδριο αυτό είναι.
Να εξετάσει η ΠΟΣΕΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών) όλα τα καταστατικά των μελών της και να ζητήσει τροποποίηση τους άμεσα, αν σ αυτά αναφέρετε , ότι λειτουργούν σαν τράπεζες αίματος η παρεμβαίνουν και διαχειρίζονται το αίμα που προσφέρουν τα μέλη τους , στα νοσοκομεία.
Το Πανελλήνιο συνέδριο των νέων νομίζω ότι πρέπει να γίνεται παράλληλα με το πανελλήνιο συνέδριο των συλλόγων.
Έτσι θα μπορεί ένας νέος να παρακολουθήσει τις εργασίες , να αποκτά εμπειρίες, να ωριμάζει, ώστε να μπορεί να αναλάβει μεγαλύτερες ευθύνες στο σύλλογο της περιοχής του.
Όπως επίσης οι έμπειροι αντιπρόσωποι των συλλόγων να μπορούν να παρακολουθήσουν , να διορθώσουν και να χαράξουν τη πορεία των νέων..
Επίσης θα υπάρχει μεγάλη οικονομία σε χρόνο και σε χρήμα..
Ακόμη νομίζω ότι η γιορτή της αμφικτιονίας πρέπει να γίνεται ανά 2 έτη.
Δηλαδή την μια χρονιά να γίνεται η Γενική Συνέλευση και την επόμενη η Αμφικτιονία.
Θεωρώ βασικό ότι πρέπει με οποιοδήποτε κόστος, να απαιτήσουμε να εφοδιαστούν όλοι οι σταθμοί αιμοδοσίας με το κατάλληλο μηχανογραφικό σύστημα και να καθιερωθεί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το ενιαίο εθνικό μητρώο εθελοντών αιμοδοτών.
Τέλος πιστεύω ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείτε ΟΥΤΕ ΜΙΑ μονάδα αίματος ή παράγωγά του, χωρίς να έχει γίνει ο απαραίτητος έλεγχος, έστω και αν το κόστος είναι υψηλό.
Εθελοντής Αιμοδότης σημαίνει :
υπευθυνότητα, μεγαλοπρέπεια, πολιτισμό , περηφάνια, ολοκλήρωση .
Ευχαριστώ πολύ όλους , Σας εύχομαι καλό κουράγιο στη κοινή προσπάθεια και καλή επιστροφή στα σπίτια σας.
Κωνσταντίνος Ανδρέα Χαρτοφύλακας
Πρόεδρος συλλόγου εθελοντών αιμοδοτών Ρόδου.
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ 15/03/2009 ΟΛΥΜΠΟΣ ΚΑΡΠΑΘΟΥ
(ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ).
Αθήνα, Ξάνθη, Γιάννενα, Κομοτηνή και Σέρρες,
Στην Άρτα, Φέρες , Φάρσαλα, έρχονται νέες μέρες.
Οι νέοι των εθελοντών, ήρθαν να μας τιμήσουν.
Πορεία να χαράξουνε, τον τόπο να γνωρίσουν.
Εφέρετε την άνοιξη, σταμάτησε να βρέχει,
Την σκέψη την αγάπη μας, καθένας Σας θα έχει.
Πλημμυρισμένες οι καρδιές και βουρκωμένα μάτια,
Υψώσατε το ηθικό , που ήτανε κομμάτια.
Να σαι γερός και δυνατός , πρόεδρε της ΠΟΣΕΑ
Μπροστάρης στις προσπάθειες, μαζί μας στη παρέα.
Όσα και να σου πει κανείς , θα είναι λίγα πάλι,
Γιατί ναι καθημερινή η εική σου πάλη.
Πάνω Σας θα στηρίξουμε, το μέλλον, την ελπίδα,
Και γρήγορα αυτάρκεια θα έχει η πατρίδα.
Η πανα ί α του χωριού υγεία να σας δίνει
Και κάθε σας ενέργεια, Αυτή να κατευθύνει.
Κωνσταντίνος Ανδρέα Χαρτοφύλακας
Πρόεδρος συλλόγου εθελοντών αιμοδοτών Ρόδου.
|